เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202
?
“คือว่า... ยังมีอีกเรื่องหนึ่งนะ ข้าจะบอกเจ้าให้ ความจริงแล้วเจ้าไม่เคยหลับนอนกับหลานไฉเหรินจริงๆ หรอก แต่เจ้าอย่าเพิ่งเสียใจไปเลย อย่างไรนางก็ไม่ได้รักเจ้าอยู่แล้ว แค่ไม่ได้ร่วมอภิรมย์ด้วยเท่านั้น ไม่ได้สวมเขาให้เจ้าเสียหน่อย...”
ปากเฉียวชีบอกว่าอย่าเสียใจ ทว่าสีหน้ากลับแสดงท่าทีรอดูเรื่องสนุกอย่างออกนอกหน้า
แม้หลินวั่งจะได้ชื่อว่าเป็นฮ่องเต้ที่ดี แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาก็เป็นผู้ชายสารเลวตัวจริงเสียงจริงคนหนึ่ง
ดังนั้นนางจึงไม่มีความสงสารให้เขาเลยแม้แต่น้อย
หลินวั่งที่เดิมทีก็สะบักสะบอมเจียนตายอยู่แล้ว จ้องมองเฉียวชีตาค้าง สมองพลันมึนงงจนตอบสนองไม่ทัน
“มะ...หมายความว่าอย่างไร?”
คนที่ตนหลับนอนด้วยตัวเองจะมีปลอมแปลงได้อย่างไร?
ความหวานชื่นดูดดื่มตลอดหลายปีเหล่านั้น หรือว่ามอบให้ผิดคนไปแล้วจริงๆ?