เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127
ตู้ซูเล่อยิ่งได้ใจ หางตาปรายมองเฉียวจิ่วที่นั่งนิ่งไม่สะทกสะท้านอยู่บนที่นั่ง พลางแค่นเสียงฮึในใจอย่างนึกดูแคลน
ความจริงนางอยากให้เฉียวจิ่วขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล ทว่าหากอีกฝ่ายทำเรื่องงามหน้า ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะลามมาถึงตน จึงได้พับความคิดนี้เก็บไป
เทียบกับการเห็นอีกฝ่ายขายหน้าแล้ว นางอยากเห็นคนถูกส่งไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เสียมากกว่า
พองานเลี้ยงผ่านไปได้ครึ่งทาง ตู้ซูเล่อก็เปลี่ยนท่าทีราวกับเป็นคนละคน เข้ามาทำสนิทสนมกับเฉียวจิ่วยิ่งขึ้น
"พี่สาว ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นข้าที่ไม่ดี แต่ตอนนี้ข้าคิดได้แล้ว หวังว่าพี่สาวจะให้อภัยข้านะเจ้าคะ..."
ตู้ซูเล่อยื่นจอกสุราผลไม้ส่งให้เฉียวจิ่ว
เฉียวจิ่วช้อนตาขึ้นมองไปทางเฉียวชี เมื่อเห็นนางพยักหน้าให้เบาๆ ในใจจึงรู้ว่าควรทำเช่นไร
"ถ้าเช่นนั้นก็ขอบใจน้องสาวแล้วกัน"