เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
องค์หญิงจิ้งเหอที่เดิมทียืนโอนเอนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว ครั้นได้ยินไทเฮารับสั่งเช่นนี้ แข้งขาก็พลันอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที
ตั้งแต่ตอนที่วางแผนทำให้องค์หญิงน้อยตกน้ำในครานั้น นางก็หมดความโปรดปรานจากเสด็จพ่อไปแล้ว
หลายปีมานี้หากมิใช่เพราะมีไทเฮาคอยปกป้องคุ้มครอง นางจะไปมีบารมีอวดเบ่งภายนอกได้อย่างไร?
ทว่ายามนี้ แม้กระทั่งไทเฮาก็ไม่คิดจะคุ้มครองนางอีกต่อไปแล้ว
องค์หญิงที่ไม่เป็นที่โปรดปราน ย่อมเทียบไม่ได้แม้กระทั่งบุตรสาวของตระกูลใหญ่บางตระกูลด้วยซ้ำ
นางก็แค่พูดมากไปประโยคเดียว เหตุใดเรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
"เสด็จย่า จิ้งเหอตัดใจจากท่านไม่ได้นะเพคะ จิ้งเหอยังอยากเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนท่านอยู่เลย..."
น้ำตาขององค์หญิงจิ้งเหอร่วงเผาะ ไม่อาจมัวสนใจแล้วว่ามีผู้คนอยู่มากมายเพียงใด รีบเอ่ยปากเอาใจไทเฮาเป็นพัลวัน