เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120
"เหตุใดข้าต้องขอขมา?"
เดิมทีเฉียวจิ่วคิดจะแสดงท่าทีแข็งกร้าวให้ดูขึงขัง แต่เพิ่งเอ่ยไปได้เพียงประโยคเดียว ลำคอกลับคล้ายมีบางสิ่งมาอุดตันไว้
นางพยายามอ้าปากเพื่อจะพูดต่อ ทว่ากลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลยสักคำ
เฉียวจิ่ว "..."
"หึ ไพร่ชั้นต่ำตัวกระจ้อยร่อย กล้าดียังไงมาพูดกับข้าเช่นนี้! ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง คนอยู่แถวนี้หรือไม่! โบยมันเดี๋ยวนี้!"
ขอบตาของเฉียวจิ่วพลันแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง นางไม่ได้อยากร้องไห้เลยสักนิด คำพูดพรรค์นั้นไม่ได้สะกิดผิวหรือทำร้ายนางได้แม้แต่น้อย ได้ยินแล้วก็ไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ
แต่กลับไม่อาจควบคุมหยาดน้ำตาที่รินไหลลงมาได้
จริงสิ พี่ใหญ่เคยบอกไว้ว่าตอนนี้ลักษณะเด่นของนางเอกสองคนซ้อนทับกันอยู่ บางคราวอาจมีอาการควบคุมตัวเองไม่ได้