กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116
“เจ้าควรถามแม่เจ้า ถามย่าเจ้าดู ว่าทำไมถึงอุ้มเจ้ากลับมา!”
เฉียวจินเกินแผดเสียงคำรามลั่น
เขาจะพอใจช่วยคนอื่นนั่นเป็นเรื่องของเขา แต่ถ้ารู้ว่าลูกสาวตัวเองเป็นตัวปลอมแล้วยังทำเฉยชาได้ เช่นนั้นเขายังนับเป็นลูกผู้ชายอยู่อีกหรือ?
ยามนี้เฉียวจิ่วพูดไม่ออกแล้ว ทั้งที่อยากจะโต้เถียงกลับไป ทว่าในลำคอกลับคล้ายมีบางสิ่งจุกแน่นอยู่
เอ่ยคำพูดไม่ได้ อ้าปากไม่ขึ้น ซ้ำศีรษะยังเวียนวูบเป็นระลอก
ราวกับกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ไร้หนทางถอย ทั้งยังหาทางออกไม่เจอ
พยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อหาทางรอด แต่คลื่นยักษ์เหนือศีรษะกลับซัดกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง