เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109
"ข้าไม่ใช่หมอเทวดาอันใดทั้งนั้น"
เฉียวชีจิบชาไปคำหนึ่ง รสชาติสู้ชาที่บ้านนางไม่ได้ ทว่าฝีมือคนคั่วชานับว่าไม่เลวทีเดียว
วางถ้วยชาลงแล้ว มุมปากก็ยกยิ้มดูไร้พิษสง
"ข้าก็แค่บังเอิญมีวาสนาทางเซียน ได้รับการชี้แนะจากท่านเซียนมาบ้างเล็กน้อยเท่านั้น"
"ฮ่าๆๆ ได้ยินเช่นนี้แล้ว เราเองก็คงได้รับความคุ้มครองจากเทพเซียน ถึงได้รับความช่วยเหลือเยียวยาจากนางเซียนเช่นกัน"
ฮ่องเต้แคว้นเยว่อารมณ์ดียิ่งนัก แม้ความจริงจะไม่เชื่อเรื่องเทพเซียนพรรค์นี้เลยก็ตาม มันก็เหมือนคำว่า 'ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี' ที่เหล่าขุนนางป้อยอนั่นแหละ ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลเอาไว้หลอกคนทั้งสิ้น
"หามิได้ ข้ามาวังหลวง เพียงเพราะคนของราชวงศ์คิดจะฮุบสวนผลไม้ของน้องสาวข้าก็เท่านั้น"
หากมิใช่เพราะเรื่องนี้ นางไม่มีทางเหยียบย่างเข้ามาในวังหลวงอย่างแน่นอน