กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104
นอกหน้าต่างแสงจันทร์นวลกระจ่างดั่งแพรไหม โลกมนุษย์สงบงาม
ทว่าภายในห้องกลับเต็มไปด้วยซากศพแขนขาขาดเกลื่อนกลาด
เมื่อจัดการองครักษ์เงาคนสุดท้ายเสร็จสิ้น เฉียวชีก็ก้าวเท้าเดินอย่างแผ่วเบา
ในห้องเงียบสงัด ฝีเท้าแต่ละก้าวคล้ายเหยียบย่ำลงบนขั้วหัวใจของเซียวเฮ่อ
แขนของเขาขาดไปข้างหนึ่ง จึงต้องใช้แขนข้างที่เหลือกระเสือกกระสนถอยร่นไปด้านหลัง ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่ยอมจำนน
การที่ตลาดมืดดำรงอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ขุมอำนาจเบื้องหลังย่อมไม่ธรรมดา และที่สำคัญที่สุดคือที่นี่ไม่เคยขาดแคลนยอดฝีมือ
แต่ถึงกระนั้น บนถิ่นของตนเองแท้ๆ เขากลับถูกบีบจนจนตรอก
ต่อให้งัดเอาไพ่ตายช่วยชีวิตทั้งหมดออกมาใช้ ก็ยังถูกต้อนจนมาถึงจุดนี้