เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87
นอกจากทุบตีด่าทอไม่เว้นแต่ละวันแล้ว ยังต้องทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ลวี่หลินซื่อแม้แต่ข้าวสักคำก็ไม่ยอมให้กิน
เพื่อนบ้านเห็นเด็กน้อยน่าเวทนาถึงเพียงนี้จึงมักจะคอยจุนเจืออยู่บ้าง หยิบยื่นแผ่นแป้งหรือหมั่นโถวแป้งหยาบให้สักลูกสองลูก
ทว่าพอถูกลวี่หลินซื่อเห็นเข้า กลับถูกนางด่ากราดใส่ไม่ไว้หน้า
หากยังให้เห็นอีกว่าใครเอาของกินให้เสี่ยวฮวา ต่อไปจะโยนเด็กคนนี้ไปให้บ้านนั้นเลี้ยงดูเสียเลย
"น่าชังนัก! ลูกตัวเองยังไม่ทันคลอดก็ประคบประหงมดั่งแก้วตาดวงใจ ส่วนลูกคนอื่นกลับเหยียบย่ำราวก้อนกรวดริมทาง!"
ลวี่ซื่อเล่ามาถึงตรงนี้ก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้น
ยามนี้แม้หมู่บ้านหลีฮวาจะยังไม่อาจพูดได้ว่าร่ำรวยกันถ้วนหน้า ทว่าอย่างน้อยทุกคนก็มีข้าวกินอิ่มท้อง ซ้ำยังได้กินครบทั้งสามมื้อ