กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71
ของที่เสิ่นซื่อจื่อมอบให้หายไป ทั้งยังมีตำแหน่งซื่อจื่อค้ำคออยู่ ต่อให้เจียงหว่านหนิงเป็นถึงฮูหยินเจ้าเมืองก็ไม่อาจขัดขวางได้
เพียงแต่จ้าวฝูซิงอย่างไรก็เป็นแค่แขก กลับมาเดินค้นหาของในบ้านของเจ้าภาพอย่างเอิกเกริก ไม่ไว้หน้าและไม่เห็นแก่กฎระเบียบของจวนตระกูลลู่แม้แต่น้อย
เช่นนี้จะไม่ให้นางมีโทสะได้อย่างไร
เดิมทีนางยังรู้สึกดีกับอีกฝ่ายอยู่บ้าง ทว่ายามนี้หลงเหลือเพียงความรังเกียจชิงชังเท่านั้น
กระตือรือร้นรนร่านเที่ยวค้นหาเองเช่นนี้ คิดว่าจวนตระกูลลู่จะฮุบของของตนไปหรืออย่างไร?
“เกรงว่าหาของคงเป็นเพียงข้ออ้าง จัดฉากสิถึงจะเป็นของจริง”
เฉียวชีเอ่ยยิ้มๆ วางท่าราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก
แววตาของเจียงหว่านหนิงฉายแววตระหนกวูบหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายได้ในทันที