กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59
เฉียวจิ่วร้องไห้อยู่นานกว่าจะค่อยๆ หยุดสะอื้น
นอกจากคำว่า 'พี่ใหญ่' ที่ยังเรียกตะกุกตะกักอยู่บ้าง เรื่องอื่นก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
"เอาละ เรื่องหลังจากนี้เจ้าคิดไว้อย่างไร จะซื้อเรือนสักหลังในอำเภอ หรือจะกลับไปหมู่บ้านกับข้า ซื้อที่สักแปลงแล้วสร้างเรือนอยู่ที่นั่น"
"แต่ตอนนี้ข้าชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว เจ้าพักอยู่กับข้าชั่วคราวได้ ทว่าอยู่นานๆ คงไม่เหมาะ"
เฉียวชีติดนิสัยพูดเปิดอกให้จบทีเดียว ไม่ชอบทำลับๆ ล่อๆ
ยิ่งปิดบังซ่อนเร้น ตอนท้ายเรื่องก็ยิ่งบานปลาย
เฉียวจิ่วเริ่มคุ้นชินกับสำนวนการพูดของเฉียวชีแล้ว ทั้งไม่รู้สึกว่านางมีตรงไหนไม่ดี
พี่ใหญ่ของนางผู้นี้ที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมา ดีต่อนางมากนัก
หากไม่จริงใจ มีหรือจะยอมมอบเงินให้ถึงสองหมื่นตำลึง