เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23
แสงจันทร์สลัวราง ร่างของเฉียวชีเคลื่อนผ่านไปมาระหว่างเพิงพักอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
ภายในเพิงพักหลังหนึ่งมีเสียงแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมา แต่ละคนต่างกัดฟันกรอด แค้นจนอยากจะสังหารเฉียวชีให้ตายตกไปเสียเดี๋ยวนี้
"นังแพศยาสมควรตายนั่น ข้าจะทำให้มันตายไม่ดี!"
"ถูกแล้ว โยนมันเข้าไปในซ่องชั้นต่ำที่สุด ให้มันอยู่มิสู้ตาย!"
"แต่นังแพศยานั่นฝีมือร้ายกาจเกินไป..."
"ฮึ ร้ายกาจแล้วอย่างไร เล่ห์กลวางยาเข้าไป ต่อให้เป็นสตรีเก่งกาจเพียงใดก็แค่นั้น..."
ในเพิงพักมีชายหญิงรวมเจ็ดคน ล้วนเป็นพวกเดียวกับเอ้อร์หู่ และเป็นกลุ่มเดียวกับที่มีเรื่องวิวาทกับนางเมื่อกลางวัน
เฉียวชีผุดยิ้มพึงพอใจ พอดีเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาทีละคน
ยาสลบถูกพัดพาเข้าไปในเพิง คนทั้งเจ็ดก็ล้มพับลงกับพื้นดังตุบๆ