กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20
เฉียวชียิ้มตาหยีพลางพยักหน้า
"ข้ารู้แล้ว แต่ว่าข้าไม่ชอบอยู่ร่วมกับผู้อื่น ยกที่นี่ให้ข้าคนเดียวได้หรือไม่"
สิ้นเสียงคำพูด หญิงทั้งสามต่างเบิกตากว้างจ้องมองนางด้วยความตกตะลึง
แม่หนูนี่ เหตุใดถึงได้... หน้าหนาเช่นนี้!
เพียงชั่วพริบตา ความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว
ไร้ยางอาย ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!
สตรีคนหนึ่งในนั้นเปิดฉากด่ากราดทันที
"ถุย! ข้าเห็นว่าเป็นเด็กสาวถึงได้หวังดีเตือน เจ้ากลับ—"
ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นเฉียวชีหยิบถุงข้าวกล้องออกมาจากตะกร้าสาน