กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13
พอกินแผ่นแป้งไข่ทอดเสร็จ เฉียวชีก็ไม่รั้งอยู่อีก แบกตะกร้าสานใบใหญ่ออกเดินทางต่อทันที
ยามนี้แดดยังคงแผดจ้า ทว่าก็ไม่ได้ถึงขั้นทนไม่ไหว
ฝีเท้าของนางค่อนข้างไว ทั้งยังไม่หยุดพักในตอนเที่ยง กระทั่งฟ้าเริ่มมืดลงจึงหาที่หยุดพักค้างแรม
รอบด้านรกร้างไร้ผู้คน ความมืดมิดยามราตรีแผ่ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตนเอง
เฉียวชีก่อกองไฟขึ้นที่ใต้คันดินริมแม่น้ำ
ระดับน้ำในแม่น้ำลดฮวบจนถึงจุดต่ำสุด มองปราดเดียวเห็นเพียงโคลนตมหนาเตอะ มีผู้ประสบภัยกระจัดกระจายอยู่สิบกว่าคนกำลังตักน้ำที่ก้นแม่น้ำ
น้ำที่มีกลิ่นเหม็นหืนเช่นนี้ พอต้มให้เดือดแล้วก็พอจะฝืนกลืนลงคอได้ อย่างน้อยก็คงไม่ถึงขั้นกระหายน้ำตาย