เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 502 ลำแสงแห่งความหวังกลางเปลวเพลิงสเปกตรัม
ปลายฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลงฟาน สายฝนพรำชโลมต้นซากุระด้านนอก “หอรำลึกรุ่งอรุณควอนตัม” ฉินหมิงยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องชันสูตรศพ พลางจ้องมองผลึกคริสตัลโปร่งใสในมือ ผลึกที่ครั้งหนึ่งเคยสะกดพลังงานความกลัวเอาไว้ บัดนี้หักเหแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเป็นสเปกตรัมเจ็ดสี แสงแต่ละสายต่างตรงกับความถี่ควอนตัมแห่งอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ หลินเสี่ยวเตี๋ยผลักประตูเดินเข้ามา ลวดลายแมงกะพรุนข้างลำคอของเธอได้ลดรูปลงกลายเป็นรอยสักผีเสื้อสีฟ้าอ่อน ราวกับปีกที่ถือกำเนิดขึ้นใหม่
“พี่ คณะกรรมการพันธุกรรมสากลส่งคำเชิญมา” เธอวางเทียบเชิญโฮโลแกรมลงบนโต๊ะทดลอง ในภาพฉายมีตราสัญลักษณ์นิติเวชของเจ็ดสิบสองประเทศลอยคว้างอยู่
“พวกเขาอยากให้พี่ไปแบ่งปันเทคโนโลยีเชื้อราบานสนิมใน ‘การประชุมสัมมนาเรื่องยีนความกลัวระดับโลก’ แล้วก็...” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่ผลึกคริสตัล “มรดกทางพันธุกรรมของอาเจี่ยน”