เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 417 ปรากฏการณ์ดักแด้มิติและภาชนะหมายเลขสิบแปด
หิมะแรกหลังวันเริ่มต้นฤดูหนาวโปรยปรายลงบนกระเบื้องเคลือบของสถานฌาปนกิจเมืองหลงฟาน เทอร์โมมิเตอร์ในห้องเก็บศพแสดงอุณหภูมิติดลบสิบเจ็ดองศา นี่คืออุณหภูมิวิกฤตที่ร่างรูปทรงจักจั่นจะยังคงมีชีวิตอยู่ได้ ชายเสื้อกาวน์ขาวของหลินเสี่ยวอวี่เฉียดผ่านตู้แช่ศพหมายเลข 17 ด้ามจับโลหะพลันส่งเสียงหึ่งๆ ลวดลายผีเสื้อจักจั่นบนบานประตูกำลังดูดซับอุณหภูมิร่างกายจากต้นคอด้านหลังของเธอ ปรากฏเป็นภาษาเยอรมันบรรทัดใหม่ว่า “เมื่อเกล็ดหิมะปกคลุมปีกจักจั่น ดักแด้มิติจะปลดปล่อย ‘ราตรีที่เจ็ด’ ทั้งหมดที่ถูกกักขังไว้”
“เสี่ยวอวี่ โรงพยาบาลประชาชนลำดับที่สามโทรมา” วิทยุสื่อสารของเฉินซืออวี่มีเสียงซ่าของสัญญาณรบกวน “แผนกฉุกเฉินรับผู้ป่วยไข้สูงไว้สามราย อาการของพวกเขาเหมือนกับหวังอวี่ถงก่อนตายทุกประการ กระดูกนิ้วงอคดเอง เลือดมีคราบจักจั่นจิ๋วจำลองลอยอยู่”