กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 368 ชำแหละความมืดมิด
หมอกยามเช้าเหนือน่านน้ำทะเลสาบเขมรยังไม่ทันจางหาย ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธก็ปั่นผิวน้ำจนแตกกระจายกลายเป็นประกายเงิน ผมถือปืนไรเฟิลจู่โจมนั่งยอง ๆ อยู่ข้างประตูห้องโดยสาร มีดผ่าชันสูตรใต้เสื้อเกราะกันกระสุนกดทับกระดูกซี่โครงจนเจ็บแปลบ เครื่องมือที่ติดตามผมมาสิบปีชิ้นนี้ เวลานี้ได้กลายเป็นโทเท็มของจิตมารที่แนบชิดติดกาย เกาะส่วนตัวของหวงจื้อสยงเริ่มชัดเจนขึ้นในกล้องเล็ง อาคารคอนกรีตที่โผล่พ้นหลังดงต้นปาล์ม ซ้อนทับกับแบบแปลน CAD คลังแช่แข็งของหลิวเจี๋ยหมิงกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความชั่วร้ายเดียวกัน