กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 278 ความจริงของการจมน้ำ
ประตูเหล็กของโรงบำบัดน้ำเสียแห่งที่เจ็ดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางลมคลั่ง ท่อสนิมเขรอะห้อยย้อยด้วยน้ำเสียข้นเหนียว กลิ่นกำมะถันฉุนแสบจมูกอบอวลอยู่ในอากาศ ซ่างเจี๋ยถือไฟฉาย ลำแสงกวาดผ่านรอยเท้ายุ่งเหยิงบนพื้นดิน—ในโคลนชื้น นอกจากรอยรองเท้าบูตทหารของลู่ชวนแล้ว ยังมีรอยรองเท้าสตรีขนาดเล็กเป็นทางยาว