เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 275 รอยแยกใต้สายฝน
สายฝนฤดูใบไม้ร่วงของเมืองผิงไห่ราวกับสายน้ำเกลือที่ถูกตัดขาด ซึมซาบลงสู่รอยแยกบนผิวถนนยางมะตอยอย่างแผ่วเบา เมื่อรองเท้าบูตกันฝนของเซี่ยอิ๋งเหยียบผ่านแผ่นหินสีเขียว ส้นรองเท้ากระแทกเข้ากับปูนซีเมนต์ครึ่งก้อนที่นูนขึ้นมา สัมผัสเช่นนี้ทำให้เธอนึกถึงศพผู้จมน้ำที่ผ่าชันสูตรเมื่อสามเดือนก่อน ตะไคร่น้ำบนกระดูกนิ้วเท้าและความลื่นชื้นใต้ฝ่าเท้าในยามนี้แทบไม่ต่างกัน
1 ศพลอยน้ำในลำน้ำ
ท่ามกลางดงกกริมแม่น้ำไร้นามชานเมือง ตำรวจสถานีกำลังถือไฟฉายแสงจ้า ลำแสงขีดเป็นเส้นโค้งซีดขาวบนศพที่บวมน้ำ ผู้ตายลอยหงายอยู่บนผิวน้ำ ผิวหนังเป็นสีขาวเทากึ่งโปร่งแสง มือซ้ายถูกตัดขาดตรงข้อมือ เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อบริเวณรอยตัดม้วนงอราวไขมันวัวที่ถูกต้มจนเดือด
“คืนฝนหนักอีกแล้ว” เสียงของซ่างเจี๋ยดังมาจากด้านหลัง อินทรธนูบนเสื้อโค้ตยาวตำรวจยังมีหยดน้ำเกาะพราว “เหมือนสามคดีก่อนทุกอย่าง ถูกกรดแก่กัดกร่อน และนิ้วก้อยมือซ้ายหายไป”