กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 230 กระดูกงิ้วในกระจกเงา
โคมไฟระย้าคริสตัลบนหลังคาทรงโดมของโรงละครประชาชนเมืองหลงฟานระเบิดแตกกระจายในยามเที่ยงคืน ทว่าโคมไฟพระราชวังทั้งสิบสองดวงกลับสว่างขึ้นพร้อมกัน ท่ามกลางวงรัศมีแสงสีเหลืองแอปริคอต ชุดอุปรากรสีซีดจางเจ็ดชุดกำลังลอยเคว้งอยู่ใจกลางเวที แขนเสื้อพวยพุ่งพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต บนกลีบดอกเหมยหมึกที่ปักอยู่บนผืนผ้าต่วนสีแดงเข้มมีหยดโลหิตสดใหม่เกาะแน่น ยามที่ศพแรกค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจากหลุมวงดนตรี สายพิณยังคงสั่นสะเทือนเอง บรรเลงบทเพลง “ศาลาโบตั๋น” ที่เพี้ยนทำนอง