กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 227 มหาเสามนุษย์ร้อยการละเล่น
เวลาตีสาม ณ โรงงิ้วหลีหยวน แขนเสื้อยาวจากเรื่อง ‘โบตั๋นศาลา’ ยังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทว่าศีรษะของตัวนางกลับเอียงพับไปข้างหนึ่ง ที่ต้นคอด้านหลังของผู้ตายมีตะปูกระดูกรูปผีเสื้อฝังอยู่ สะท้อนประกายสีทองอมเขียวใต้แสงไฟสปอตไลต์ บนหัวตะปูสลักอักษรจ้วนขนาดเท่าเมล็ดข้าว ซึ่งเป็นเศษเสี้ยวของ ‘ตำรามหาเสามนุษย์’ ที่ฉินหมิงเคยเห็นในห้องเอกสารนั่นเอง
“วัสดุตะปูกระดูกคืองาช้างเก่าหลอมรวมกับเลือดมนุษย์” ฉินหมิงใช้แว่นขยายแนบชิดบาดแผล “ตรงกับ ‘ตะปูดวงจิตชีวิต’ ที่กล่าวถึงในบันทึกของบิดาเฉินอวี่ทุกประการ”