กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 53 ตุ๊กตาตัวที่เจ็ดในโรงปั้น
ถนนหินแผ่นสีเขียวของ “โรงเครื่องปั้นเถาหราน” ในเมืองหลงฟานชุ่มชื้นท่ามกลางหมอกยามเช้า รองเท้าหนังของฉินหมิงเหยียบผ่านเศษกระเบื้องบนพื้น ลวดลายผีเสื้อบนผิวเคลือบสว่างวาบสลับมืดดับตามการหักเหของหยาดน้ำค้าง เถาหรานเจ้าของโรงยืนอยู่หน้าประตูลงรักสีชาด คราบเลือดตรงข้อมือเสื้อยังไม่แห้งสนิท
“เมื่อเช้าตอนตีสี่ มีเสียงร้องไห้ดังมาจากห้องเตาเผา พอผมเข้าไปดูก็เห็น...” เขาผลักประตูไม้ออกอย่างแรง กลิ่นเน่าเหม็นปนเปกับกลิ่นคาวดินของน้ำยาเคลือบพวยพุ่งเข้าปะทะหน้าทันที