กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 42 เพลิงพิธีสังเวยและความจริงแห่งนิ้วมือที่สิบเอ็ด
เสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ในอาคารห้องทดลองของมหาวิทยาลัยเครื่องเคลือบดังแสบแก้วหูเป็นพิเศษตอนตีสี่ รถของฉินหมิงบดผ่านโฟมดับเพลิงที่เกลื่อนพื้น ก่อนเบรกกะทันหันหน้าสายกั้นเขต ห้องทดลองของเฉินโม่ถูกไฟเผาจนไม่เหลือเค้าเดิม บนผนังดำเกรียม อักษรเลือด
“พอร์ซเลนกระดูกนิรันดร์” ดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงผงเรืองแสง ส่วนตู้นิรภัยที่เดิมเก็บตำรับน้ำยาเคลือบไว้ บัดนี้เปิดอ้า ภายในเหลือเพียงกระดาษหนังสัตว์ครึ่งแผ่นที่ถูกเผาจนไหม้
“ตรวจพบส่วนประกอบของน้ำยาเคลือบพอร์ซเลนกระดูกในสารดับเพลิง” หลินเทาย่อตัวลง ใช้แหนบคีบเศษดินเผาที่มีหมายเลขขึ้นมา “หมายเลข 007 ต่อเนื่องกับหมายเลขชิ้นส่วนร่างกายในเตามังกรโบราณ”
เขาพลันชี้ไปบนเพดาน บนท่อระบบฉีดน้ำพันด้วยเชือกแดงครึ่งท่อน วิธีผูกปมเหมือนกับวิธีที่หลี่ลี่ใช้มัดผู้เสียหายตอนลงมือทุกประการ “คนร้ายจงใจทิ้งเบาะแสไว้ขณะดับไฟ”