เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 34 พิกเซลแห่งดาร์กเว็บ
ฤดูฝนพรำของเมืองหลงฟานมาเยือนเร็วกว่าทุกปี ร่มของฉินหมิงทอดเงาสั่นไหวลงบนแผ่นหินสีเขียว ปลายรองเท้าเตะเข้ากับเศษเครื่องเคลือบครึ่งชิ้นที่มีตราลายเฟือง—มันคือตราสัญลักษณ์เก่าของชีวภาพจักจั่นเหมันต์เมื่อยี่สิบปีก่อน ซึ่งถูกน้ำฝนชะจนซีดขาว ป้าย “อีสปอร์ตสีน้ำเงินเข้ม” ตรงปากตรอกเปลี่ยนใหม่แล้ว แต่รอยแผลจากกระสุนบนกระจกยังคงอยู่ ราวกับบาดแผลดิจิทัลที่ยังไม่สมาน
ผู้แจ้งเหตุคือพนักงานส่งอาหารที่สวมหน้ากากป้องกันแก๊ส เขาชี้ไปยังห้องเช่าในชุมชนแออัดกลางเมือง “สิ่งที่ซึมออกมาจากร่องประตูไม่ใช่เลือด แต่เป็นสารหล่อเย็นที่เรืองแสง!”
ในอัลบั้มภาพโทรศัพท์ของเขา ตราลายเฟืองบนวงกบประตูเปล่งแสงสีน้ำเงินภายใต้โหมดถ่ายภาพกลางคืน “เหมือนกับที่เกิดเหตุคดีจางลี่เมื่อสามปีก่อนไม่มีผิด!”