เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 28 ปุ่มเอนเทอร์บนโต๊ะชันสูตร
อาคารชันสูตรของวิทยาลัยแพทยศาสตร์เมืองหลงฟานดูราวกับสุสานสีขาว รองเท้าหนังของฉินหมิงย่ำผ่านทางเดินที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ พื้นรองเท้าเสียดสีกับกระเบื้องกันลื่นจนเกิดเสียงซ้ำ ๆ อันน่าเบื่อหน่าย โคมไฟไร้เงาในห้องชันสูตรศพส่องสว่างจนพื้นโต๊ะสแตนเลสเป็นประกาย ตรงกลางโต๊ะมีศพในสภาพบิดเบี้ยวร่างหนึ่งนอนอยู่ นิ้วชี้ขวาปักลึกลงไปในร่องของแป้น
“Enter” บนแป้นพิมพ์ ผิวหนังบริเวณปลายนิ้วหลุดลอกเนื่องจากออกแรงกดมากเกินไป เผยให้เห็นชั้นหนังแท้ด้านล่างที่มีรอยสักรูปฟันเฟือง
“ผู้ตายชื่อจางเสี่ยวอวี่ อายุ 22 ปี นักศึกษาฝึกงานสาขานิติเวช” เสียงของเฉินซืออวี่เจือเสียงสะอื้น เธอชี้ไปที่บาร์โค้ดตรงข้อเท้าของศพ “รหัสแอสกี 13 ตรงกับแป้น ‘Enter’ หมายเลข ‘41’ สลักอยู่บนด้ามมีดผ่าชันสูตร เหมือนกับรอยสักของมายา วอล์กเกอร์ ทุกประการ”
แว่นขยายของฉินหมิงหยุดอยู่ที่โคนลิ้นของผู้ตาย ตรงนั้นมีรอยกดรูป “↵” ขอบแผลมีรอยไหม้จากปืนช็อตไฟฟ้า “มีเส้นทแยงมุมเพิ่มมาหนึ่งเส้นเมื่อเทียบกับแป้นถอยหลังที่ซานฟรานซิสโก เป็นสัญลักษณ์แป้นกดส่งข้อมูลมาตรฐาน”