ตอนที่ 7 ระฆังกระดูกแห่งวัดเซ็นโซจิ

ตอนที่ 7 ระฆังกระดูกแห่งวัดเซ็นโซจิ

หมอกยามเช้าเหนืออ่าวโตเกียวห่อหุ้มกลิ่นคาวเค็มของทะเลเอาไว้ รองเท้าหนังของฉินหมิงเหยียบลงบนโขดหินในเขตน้ำขึ้นน้ำลง พื้นรองเท้าเสียดสีกับเปลือกหอยนางรมเกิดเป็นเสียงแผ่วเบา ลำแสงจากไฟฉายของซาโตะ มิวาโกะ แพทย์นิติเวชท้องถิ่น กวาดผ่านซอกหิน ข้อมือซีดขาวยื่นออกมาจากสาหร่ายทะเล มีกระดูกข้อมือพันด้วยผ้าสีซีด ลวดลายบนผ้าซึมเปื้อนรอยเลือดรูปดอกซากุระ

“ศพที่สามแล้ว” ภาษาญี่ปุ่นของซาโตะเจือสำเนียงคันไซ ถุงมือชันสูตรของเธอคีบข้อมือแล้วดึงเบา ๆ แขนทั้งท่อนก็ไหลออกมาจากโคลนทราย บนกระดูกอัลนามีอักษรฮิรางานะจิ๋วสลักไว้ “ผู้ตายทุกคนไม่มีกระดูกไหปลาร้า รอยตัดเป็นรูปตัว T สอดคล้องกับมุมฟันของดาบซามูไร”

ขณะเธอหันหน้า ต่างหูกะโหลกก็ไหวสะท้อนแสงเย็นเยียบ “ที่แปลกกว่านั้นคือ ศพถูกจัดให้อยู่ในท่า ‘พิธีฝังกระดูก’ เป็นพิธีทิ้งทารกแรกเกิดในสมัยเมจิ กระดูกสะบักถูกต่อเป็นรูปปีกกำลังกระพือ”