บทที่ 100: ความกระอักกระอ่วน

บทที่ 100: ความกระอักกระอ่วน

อู๋ไห่สังเกตเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของทั้งสองคนได้อย่างรวดเร็ว

เขาพลอยหุบยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน แล้วกวาดตามองสลับระหว่างเฉินซวี่กับหลินหว่านหนิงรอบหนึ่ง

มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ

ผู้หญิงที่คุณชายเฉินพามาด้วยเมื่อสองวันก่อนที่สวนบุปผาเหนือเมฆ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้หรอกเหรอ?

หน้าตาสวยขนาดนี้ เขาคงจำผิดไม่ได้หรอกมั้ง?

เฉินซวี่หัวเราะแห้ง ๆ สองสามครั้ง ก่อนอธิบายให้อู๋ไห่ฟังว่า “ประธานอู๋ จริง ๆ แล้วผู้หญิงที่คุณเห็นที่สวนบุปผาเหนือเมฆวันนั้นคือพี่สาวของเธอ หลินหว่านซู พวกเธอเป็นฝาแฝดกัน...”

อู๋ไห่ถึงได้เข้าใจ เขารีบหัวเราะกลบเกลื่อนทันที

“ขอโทษ ๆ นักเรียนหลินหว่านหนิง ผมขอโทษจริง ๆ ผมจำคนผิดเอง คุณกับพี่สาวหน้าตาเหมือนกันมาก ผมเลยแยกไม่ออกชั่วขณะ”