บทที่ 87: อู๋ไห่

บทที่ 87: อู๋ไห่

ครั้งก่อนสองพี่น้องมาที่นี่ในฐานะเพื่อนของเฉินซวี่ ตอนยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า พวกเธอรู้สึกเพียงว่าตัวเองไม่เข้าพวกกับผู้คนที่เดินขวักไขว่รอบข้างเลย

แต่ตอนนี้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนแบบนั้นหายไปแล้ว โดยเฉพาะตอนที่ได้จับมือเฉินซวี่ มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นกว่า ๆ ซึ่งเป็นช่วงที่หวนอวี่เทียนเฉิงคึกคักที่สุด

ความกระอักกระอ่วนเล็ก ๆ บนรถเมื่อครู่ถูกฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึกในศูนย์การค้ากลบไปไม่น้อย

หลังออกจากลิฟต์ เฉินซวี่ก็เลือกเข้าร้านเสื้อผ้าผู้ชายร้านหนึ่งแบบไม่ได้คิดมาก แล้วพาหลินหว่านซูเข้าไปด้วยกัน

ทันทีที่เดินเข้าร้าน พนักงานขายก็จำเขาได้อย่างชัดเจน