บทที่ 74: โทรศัพท์จากครูประจำชั้น

บทที่ 74: โทรศัพท์จากครูประจำชั้น

เฉินซวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอเห็นใบหน้าแดงระเรื่อของเด็กสาวกับท่าทางที่พยายามทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่จริงแล้วตัดสินใจครั้งใหญ่มาแล้ว ในที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และกัดลงไปคำหนึ่ง

มะม่วงหวานมาก

แต่เฉินซวี่คิดว่า หลินหว่านซูน่าจะหวานยิ่งกว่า

พอเห็นเขากิน หลินหว่านซูก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา ในที่สุดความตึงเครียดที่เกาะกุมใจก็คลายลง

เมื่อครู่นี้เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกปฏิเสธ

เพราะอย่างไรเสีย การกระทำแบบนี้ก็ใกล้ชิดกันเกินไป

แถมยังไม่เหมือนเมื่อครู่ที่เป็นอุบัติเหตุ และไม่มีทั้งความบังเอิญหรือการปูอารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้