บทที่ 53: ตู้คีบตุ๊กตา

บทที่ 53: ตู้คีบตุ๊กตา

หลินหว่านซูรู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที

เธอสูดจมูกแรง ๆ หลายครั้ง คอยยืนยันซ้ำว่าในอากาศไม่มีกลิ่นแปลก ๆ

เท้าของฉัน... คงไม่เหม็นหรอกมั้ง?

แต่ถึงอย่างไรก็ออกมาข้างนอกเกือบครึ่งวันแล้ว เดินไปเดินมาตั้งนาน เธอเองก็ไม่กล้ายืนยันเต็มร้อย

แม้หลินหว่านซูจะไม่ได้รู้สึกเขินอายเมื่อมีคนเห็นเท้าเหมือนน้องสาว

แต่ในเมื่อเฉินซวี่วางมือไว้บนเท้าของเธอ ต่อให้เป็นคนใจกว้างแค่ไหนก็ต้องรู้สึกอายอยู่ดี

ถ้าเฉินซวี่ได้กลิ่นอะไรขึ้นมาอีก แบบนั้นคงขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แต่เห็นได้ชัดว่าเฉินซวี่ไม่ได้มีรสนิยมประหลาดถึงขั้นดมกลิ่นเท้าคนอื่น

แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ได้กลิ่นแปลก ๆ อะไร