บทที่ 30: ดูหนัง

บทที่ 30: ดูหนัง

หลินหว่านซูดูไปดูมา ขอบตาก็เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย

หลินหว่านหนิงเองก็ไม่ต่างกันเท่าไร

เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงยื่นมือไปกุมมืออีกข้างของพี่สาวไว้

ในที่สุดเด็กสาวในหนังก็ออกจากบ้านเกิดไป

เธอเดินทางไปยังสถานที่ที่ไกลแสนไกล

ได้เห็นเมืองที่ใหญ่กว่าเดิม และพบเจอผู้คนมากมายที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

แต่ทุกครั้งที่เธอเจอเรื่องลำบาก เธอจะนึกถึงโคมไฟที่บ้าน ซึ่งยังคงเปิดรอเธออยู่เสมอ

แสงจากโคมไฟดวงนั้นไม่ได้สว่างไปกว่าแสงเทียนมากนัก

ทว่ามันทำให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ไหน เธอก็ยังมีสถานที่ให้กลับไป