บทที่ 17: ลำเอียง

บทที่ 17: ลำเอียง

ลุงหวังไม่ได้เถียงกับหลัวเหวินเสียงต่อ แต่ลากป้าอู๋ออกไปด้วยกัน พอเดินมาถึงหน้าโรงเรียน ป้าอู๋ก็ยังไม่วางใจ เธอหันกลับมาตะโกนบอกหลินหว่านหนิงว่า “หว่านหนิง ฉันกับลุงหวังอยู่ข้างนอกนะ ถ้ามีอะไรก็ออกมาเรียกพวกเราได้เลย”

หลินหว่านหนิงพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

พอเห็นแบบนั้น โจวหมิงหย่วนก็ยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจ เดิมทีเขาคิดว่าการบีบให้เด็กสาวที่ไม่มีใครพึ่งพายอมทำตามเป็นเรื่องง่าย แต่ถ้ามีผู้ใหญ่เข้ามายุ่ง เรื่องนี้ก็ไม่แน่ว่าจะจัดการได้ง่ายขนาดนั้น

แน่นอนว่าไม่ใช่จัดการไม่ได้ แค่ต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นอีกหน่อยและเสียเงินมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อประตูห้องยามปิดลงอีกครั้ง โจวหมิงหย่วนจึงค่อยๆ หันไปมองหลินหว่านหนิง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย แต่กลับไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเหตุเพลิงไหม้ก่อน “นักเรียนหลิน เช็กคะแนนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติหรือยัง? คะแนนน่าจะออกมาดีมากเลยใช่ไหม?”

ใบหน้าของหลินหว่านหนิงไร้อารมณ์ เธอถามด้วยสีหน้าเหม่อลอยว่า “พี่สาวของฉันล่ะ?”

โจวหมิงหย่วนเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนพูดอย่างเก้อเขินว่า “รายละเอียดคงต้องรอให้ตำรวจสอบสวนเสร็จก่อนถึงจะ...”