บทที่ 7: เป่าผม

บทที่ 7: เป่าผม

ประตูห้องถูกผลักเปิด โคมไฟหัวเตียงสีเหลืองนวลสว่างอยู่แล้ว

พื้นห้องปูด้วยไม้สีอ่อน เตียงขนาดใหญ่วางอยู่ข้างหน้าต่าง ผ้าม่านสีขาวนวลรูดไว้เพียงครึ่งเดียว มองผ่านหน้าต่างออกไปจะเห็นไฟกลางคืนสองสามดวงในสวนที่ส่องสว่างอย่างเงียบสงบ

ทั้งตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือ โซฟา และห้องน้ำส่วนตัวมีครบทุกอย่าง

สำหรับเฉินซวี่ ที่นี่เป็นเพียงห้องรับรองที่ปกติไม่มีใครพัก

แต่หลินหว่านซูกลับยืนอยู่ตรงประตู ไม่ขยับไปไหนอยู่นาน

จริงๆ แล้ว ตั้งแต่ประตูลิฟต์เปิด เธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจแล้ว