0120

⬢⬢⬢

ตอนที่ 120 ชีวิตแสนสุขแบบเซียน

“ต้องกลับกันแล้วล่ะ เรากลับไปเตรียมมื้อเย็นกันเถอะ!!”

เถาเถาพูดจบก็นำหน้าทั้งสองคนเดินกลับไป

“เถาเถา แปลงของเธอห่างจากที่พักพอสมควรเลยนะเนี่ย!”

ตอนลู่หรานมาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เพราะกำลังคึกคัก เดินยังไม่ทันไรก็ถึงที่หมายแล้ว

แต่ขากลับนี่สิไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน ขาทั้งสองข้างเหมือนถูกเติมตะกั่วเอาไว้หนักอึ้ง

มองดูเถาเถาที่เดินนำอยู่ข้างหน้า แล้วหันไปมองหวังต้าลี่ที่แบกถุงถั่วแระใบใหญ่ ก็นับว่าลู่หรานยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง เขาไม่ยอมปริปากบ่นเหนื่อยออกมาเลยสักคำ

“หอบแฮ่กๆ~”

“หอบแฮ่กๆ~”