กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 172: งานวิจัยของซูป๋าย อักษรผีมอบพลังดุจเทพผีให้มนุษย์
“อักษรผี?”
แผ่นกระดาษลอยมาหยุดตรงหน้าโจวฮ่าวภายใต้การควบคุมของซูป๋าย
กลางกระดาษมีตัวอักษรประหลาดตัวหนึ่งเขียนด้วยพู่กัน ลักษณะคล้ายงูเลื้อยแมลงไต่
บอกว่าเป็นตัวอักษร แต่ความจริงกลับดูไม่ออกเลยว่ามันคืออักษรอะไร ราวกับรอยขีดเขียนส่งเดชของเด็กคนหนึ่ง
ตัวอักษรมีขนาดใหญ่ กินพื้นที่ไปกว่าสองในสามของกระดาษทั้งแผ่น
ส่วนตามมุมว่างของกระดาษ มีข้อความจำนวนมากเขียนแน่นขนัดด้วยปากกาลูกลื่นสีดำ
ดูเหมือนจะเป็นการตีความตัวอักษรนี้ของซูป๋าย หลายแห่งถูกขีดแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระดาษ A4 แทบทั้งแผ่นกลายเป็นสีดำ
โจวฮ่าวจำตัวอักษรบนกระดาษได้
มันคืออักษรผี