บทที่ 166: โชคและเคราะห์พึ่งพากัน

บทที่ 166: โชคและเคราะห์พึ่งพากัน

“ต้นแบบอาณาเขตผีหยุดเติบโตแล้ว... อาณาเขตผีเก้าชั้น!”

“ผีอดอยากถูกไหผีอดอยากดูดกลืนไปแล้ว?”

“ไม่สิ ผีอดอยากไม่ได้หายไป ผีขอพรก็ไม่ได้หายไป เจ้าแห่งเนตรผีก็ยังไม่ได้หายไปเช่นกัน”

เมื่อมองไหผีอดอยาก โจวฮ่าวก็มองเห็นความผิดปกติ

เพราะเขายัดผีอดอยากเข้าไปในท้องของตน มันจึงถูกควบคุมโดยเขาแล้วเช่นกัน ไหผีอดอยากซึ่งเขาควบคุมอยู่เหมือนกันนั้นไม่อาจย่อยผีอดอยากได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นผีอดอยากจึงไม่ได้หายไป

ในทำนองเดียวกัน ส่วนหนึ่งของเจ้าแห่งเนตรผีและผีขอพรที่ถูกผีอดอยากกลืนลงท้องก็ไม่ได้หายไปเช่นกัน

พวกมันหลอมรวมเป็นหนึ่ง กลายเป็นผีร้ายที่แข็งแกร่งกว่าเดิม

แต่ยากยิ่งที่มันจะออกมาได้อีก

ตอนนี้มันนับว่าหลอมรวมเข้ากับไหผีอดอยากแล้ว