บทที่ 139: สังหารฝาแฝดในพริบตา จองจำนักเปียโน โจวฮ่าวใกล้ฟื้นตื่น

บทที่ 139: สังหารฝาแฝดในพริบตา จองจำนักเปียโน โจวฮ่าวใกล้ฟื้นตื่น

ครึ่งชั่วโมงหลังจากที่โจวฮ่าวจากไป

เปียโนสีดำหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางถนนอย่างกะทันหัน

ไร้เงาคนบรรเลง ทว่าท่วงทำนองเปียโนที่ดังก้องกังวานทว่าพิลึกพิลั่นกลับดังสะท้อนไปทั่วผืนถนน

เหล่าผู้คนที่สัญจรไปมาซึ่งก่อนหน้านี้ต่างวิ่งหนีตายด้วยความหวาดผวาจากการตายอย่างกะทันหันของจิตรกร ค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมาจากมุมถนน หลังหน้าต่าง และหลังแปลงดอกไม้ ใบหน้าของพวกเขายังคงเปื้อนไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองดูภาพตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเคลือบแคลงใจ

เมื่อเสียงเปียโนบรรเลง เงาร่างเลือนรางสายหนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่หน้าเปียโนสีดำ

แรกเริ่มยังคงพร่ามัว ก่อนจะค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ทว่าก็ยังมองไม่เห็นใบหน้าอยู่ดี เห็นเพียงว่าเขาสวมชุดทักซิโด้หางยาวสีดำ ท่วงท่าสง่างาม

บทเพลงเปียโนยังคงบรรเลงต่อไป ชายในชุดทักซิโด้หางยาวสีดำดูเหมือนจะดื่มด่ำไปกับมัน นิ้วมือของเขาพรมลงบนแป้นคีย์เร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ...

ท่วงทำนองเปียโนที่เคยกังวานใสแปรเปลี่ยนไปตามจังหวะที่เร่งเร้า มันไม่ใช่บทเพลงที่พอจะทนฟังได้อีกต่อไป กลับกลายเป็นเสียงอึกทึก แหลมบาดหู จนผู้คนต้องยกมือขึ้นอุดหูอย่างห้ามไม่ได้

"อ๊าก!"