กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 120: เมิ่งเสี่ยวต่ง ผีนำโชค
"เอาทั้งหมดเลยรึ?" เมิ่งเสี่ยวต่งส่ายหน้า "เธอซื้อได้แค่เจ็ดตัวเท่านั้น"
ด้านข้าง หยางเจียนเห็นโจวฮ่าวต้องการซื้อตุ๊กตาหน้าตาอัปลักษณ์พวกนี้ ในใจก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยถามขึ้นบ้าง "แล้วผมซื้อได้กี่ตัวครับ?"
"เธอรึ?" เมิ่งเสี่ยวต่งปรายตามองหยางเจียน สลับกับตุ๊กตาผ้าในตะกร้า แล้วเอ่ยว่า "เห็นแก่หน้าพ่อของเธอ ฉันจะขายให้สองตัวก็แล้วกัน"
"พ่อผม? หมายความว่ายังไงครับ?" หยางเจียนมองเมิ่งเสี่ยวต่งด้วยความฉงน
"พ่อของเธอก็เป็นผู้ควบคุมผีเหมือนกัน บางทีเธออาจจะลองกลับไปดูที่บ้านเกิดหน่อยนะ พ่อเธอทิ้งของบางอย่างเอาไว้ให้ เพื่อเป็นการให้เกียรติ ฉันเลยไม่ได้ตรวจสอบดูอย่างละเอียด แต่มันน่าจะเป็นของที่ทรงพลังมากทีเดียว" เมิ่งเสี่ยวต่งกล่าว
ทั้งเธอและเจ็ดผู้อาวุโสยุคสาธารณรัฐคนอื่นๆ ล้วนไม่ค่อยชอบพอผู้เฒ่าฉินนัก ตาแก่นั่นชอบทำตัวลึกลับพูดจาเป็นปริศนา แถมยังชอบวางแผนหลอกใช้ผู้คนไปทั่ว แม้จุดประสงค์เริ่มต้นจะดีเพราะทำไปเพื่อยุติเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ทว่าท้ายที่สุดแล้วมันก็ทำให้คนรู้สึกแย่อยู่ดี ดังนั้นเมิ่งเสี่ยวต่งจึงไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อมให้เป็นปริศนา เธอเลือกที่จะพูดทุกอย่างออกไปตรงๆ
"พ่อผมเนี่ยนะ? ผู้ควบคุมผี?" หยางเจียนงุนงงอย่างหนัก พ่อของเขาจะเป็นผู้ควบคุมผีไปได้อย่างไร?