บทที่ 102: ใช้โฉนดดินแดนอาถรรพ์ เจ้าแห่งหมู่บ้านหวงกั่ง (ตอนพิเศษเพิ่มเพื่อเย่เจินที่รัก)

บทที่ 102: ใช้โฉนดดินแดนอาถรรพ์ เจ้าแห่งหมู่บ้านหวงกั่ง (ตอนพิเศษเพิ่มเพื่อเย่เจินที่รัก)

เมืองเสี่ยวชุน ชานเมืองแห่งหนึ่ง

แสงสีแดงวาบผ่าน คนหกคนกับแมวหนึ่งตัวปรากฏขึ้นบนพื้น

“ฮ่าๆๆ ฉันรอดแล้ว ฉันรอดแล้ว!”

จ้าวตั๋วหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความรู้สึกรอดตายจากหายนะ

ไม่เพียงรอดชีวิต เขายังได้เห็นโลกที่แตกต่างออกไปอีกด้วย

เขาไม่ยินยอมเป็นเพียงอันธพาลกระจอกไปตลอดชีวิต

เวลานี้ในใจของเขาเริ่มคำนวณแล้วว่าจะสร้างเส้นสายจากคนอย่างโจวฮ่าวเหล่านี้ได้อย่างไร

แต่น่าเสียดายที่เขาดีใจเร็วเกินไป

“ฉันสามารถจับดวงจันทร์ได้ ฉันจะใช้ความฝันนับไม่ถ้วน ค้ำจุนไม้พายนับไม่ถ้วน ใช้ความกล้าหาญและปัญญาเป็นไม้พาย พายเรือดวงจันทร์มุ่งสู่แดนไกล...”