กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 88: ลูกชายฉัน หวังเสี่ยวเฉียง
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
เมื่อได้ยินคำพูดของโจวฮ่าว หยางเจียนก็ตระหนักรู้ขึ้นมาทันที
เขาเข้าใจโจวฮ่าวผิดไป
แม้โจวฮ่าวจะเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสอง แต่เขากลับไม่ได้ใช้ชีวิตเสเพล
ไม่เหมือนกับโจวซวี่ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องที่คบหาแฟนสาวทีละเป็นร้อยสองร้อยคน
อืม...
เขาไม่ได้อิจฉาหรอกนะ ไม่ได้อิจฉาเลยสักนิด...
“ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนแอลงเลยแฮะ”
เขาก้าวไปข้างหน้า ประทับรอยสัญลักษณ์รูปดวงตาสีเลือดลงบนมืออีกข้างของทหารรับจ้างหญิง