บทที่ 38: หวังเสี่ยวเฉียงเผ่นหนี

บทที่ 38: หวังเสี่ยวเฉียงเผ่นหนี

ทว่าแทบไม่ต่างจากการแล่เนื้อทั้งเป็น

มิหนำซ้ำยังบังคับให้หัวหน้ากลุ่มอย่างพวกเขาคอยยืนดูเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดูอีกด้วย

ก่อนหน้านี้เพื่อเอาชีวิตรอด เขาถึงยอมเปิดปากบอกเรื่องของสโมสรออกไป เรื่องนั้นยังพอปัดสวะให้พ้นตัว โยนความผิดให้คนอื่นได้ เพราะอย่างไรเสียคนตายก็พูดไม่ได้

แต่ถ้าถึงขั้นพาคนบุกไปที่สโมสรละก็ ตัวเขาคงไม่มีทางรอดแน่

ยิ่งไปกว่านั้น อาจจะลามไปถึงครอบครัวด้วยซ้ำ

"ฉันให้ท้ายแกมากไปแล้วใช่ไหม?"

โจวฮ่าวขมวดคิ้ว สีหน้าพลันเย็นชาลงทันควัน

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าห่าวเส้าเหวิน ใช้นิ้วโป้ง นิ้วชี้ และนิ้วกลางของมือขวาบีบจับนิ้วชี้ข้างขวาของห่าวเส้าเหวินเอาไว้

กร็อบ... แกร๊ก...