กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 391 ผืนผ้าใบ
ท้องฟ้านอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่รู้มืดสนิทไปตั้งแต่เมื่อไร
เมฆฝนสีเทาเข้มเหมือนตะกั่วลอยม้วนตัวกดต่ำลงมาจากเหนือทิวเขาทะเลสาบซีหู ลมบนชั้นสิบสองเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ ด้านนอกร่องหน้าต่างพอจะได้ยินเสียงลมหวีดหวิวทุ้มต่ำตอนพัดผ่านขอบตึก
เพียงไม่กี่นาที หยดน้ำฝนเม็ดเท่าเม็ดถั่วก็ตกลงมากระทบกระจกบานใหญ่มุมโค้งเจ็ดเมตรเสียงดังเปาะแปะ ทิ้งรอยน้ำคดเคี้ยวไหลเป็นทาง
จากนั้นพายุฝนกระหน่ำหนักก็เทลงมาราวกับฟ้ารั่ว
สายฝนเหมือนม่านน้ำผืนยักษ์ ชะล้างทัศนียภาพถนนอันไกลลิบและหลังคาสีแดงของอาคารป๋อหย่าจนกลายเป็นประกายแสงพร่ามัวไหวระริกไปในทันที