กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 353 เวลาเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์จริง ๆ
รถแล่นไปข้างหน้าอย่างนิ่งสนิทบนถนนยามเช้าตรู่ ตึกรามบ้านช่องสองข้างทางเริ่มบางตาลงเรื่อย ๆ ท้องทุ่งกว้างขึ้นทุกที ขอบฟ้าเริ่มสว่างขึ้น ร่างเงาของภูเขาไกล ๆ กลายเป็นเส้นสีเขียวอมฟ้าจาง ๆ
“วันนี้น่าจะมีแดดออกนะ” เสิ่นซื่อฉิงพูด
“พยากรณ์บอกว่าตอนเที่ยงแดดจะออก” เหยียนชิวพูด
“งั้นพอถึงบ้าน ก็ได้เวลาตากผ้านวมพอดีเลย” เสิ่นซื่อฉิงพิงพนักเก้าอี้ อารมณ์เริ่มเบิกบานขึ้นมา “เมื่อวานฉันยังบอกแม่เลยนะว่าไม่ต้องช่วยตาก เดี๋ยวกลับไปตากเอง แม่ก็ยังจะยืนกรานอุ้มผ้านวมไปตากที่ระเบียงแต่เช้าตรู่วันนี้ให้ได้”
“แม่ก็เป็นแบบนี้แหละ” เหยียนชิวพูด
“ฉันรู้” เสิ่นซื่อฉิงพูด “แม่แกแค่อยู่เฉย ๆ ไม่เป็น”
“เพราะงั้นพอกลับไปถึงก็เลยมีข้าวกินไง” เหยียนชิวพูด