กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 339 ทุกคำที่เธอพูด ฉันจำได้หมด
ลมริมทะเลสาบช่วงพลบค่ำพัดมาเย็นสบาย วันนี้เสิ่นซื่อฉิงไม่ได้มัดผม ปล่อยผมยาวสยายคลอเคลียไหล่ มีบางจังหวะที่โดนลมพัดจนยุ่งไปบ้าง
เธอสวมเสื้อไหมพรมบางสีขาวครีมทับเสื้อยืดแขนสั้น ในกระเป๋าผ้ายังพกสมุดสเกตช์ภาพเล่มนั้นมาด้วย
ทั้งคู่เดินขึ้นไปบนสะพานต้วนเฉียว แล้วหยุดยืนก้มมองลงไปจากตรงกลางสะพาน ผิวน้ำมีใบหลิวลอยอยู่ประปราย หมุนวนเบา ๆ ไปตามระลอกคลื่น
เป็ดป่าสองสามตัวว่ายลอดใต้สะพาน ทิ้งรอยริ้วคลื่นบาง ๆ เป็นทางยาว ก่อนจะค่อย ๆ แผ่ออกแล้วกลืนหายไปในความสลัวของผืนน้ำ
เธอหยุดยืนอยู่บนสะพานพักใหญ่ มือวางทาบไว้บนราวหิน ราวสะพานที่โดนแดดเลียมาทั้งวัน ยังหลงเหลือไออุ่นจาง ๆ อยู่ในตอนนี้
ลมริมทะเลสาบพัดมาจากฝั่งถนนเป่ยซาน ทำให้ผมของเธอปลิวสยาย ปอยผมสองสามเส้นลู่แนบแก้มเนียน