ตอนที่ 240 งั้นนายอยากจะ... ยืนยันอีกรอบไหมว่ารู้สึกยังไง?

ตอนที่ 240 งั้นนายอยากจะ... ยืนยันอีกรอบไหมว่ารู้สึกยังไง?

ฝนเริ่มซาลงตอนประมาณสองทุ่ม

เสิ่นซื่อฉิงเกาะขอบหน้าต่างไม้ของโรงเตี๊ยม มองดูค่ำคืนที่เปียกชุ่มข้างนอก

เสียงฝนจากที่ดังเปาะแปะเปลี่ยนเป็นซ่า ๆ แผ่ว ๆ จนท้ายที่สุดเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงมาจากชายคาเป็นระยะ

เสิ่นซื่อฉิงหันกลับมาพูดกับเหยียนชิวที่พิงอยู่ข้างเตียงว่า “ฝนซาแล้ว ฉันอยากไปนั่งเรือจัง”

“ตอนนี้เลยเหรอ” เหยียนชิววางมือถือลง

“ตอนนี้นี่แหละ” เสิ่นซื่อฉิงก้มลงใส่รองเท้า แล้วหยิบสร้อยข้อมือลูกประคำโพธิ์เส้นนั้นมาสวมที่ข้อมืออีกครั้ง

เหยียนชิวหยิบร่มกระดาษน้ำมันจากมุมห้องมาพิงไว้ข้างประตูเรียบร้อยแล้ว พลางยื่นมือข้างหนึ่งไปให้เธอ

ทั้งสองคนเดินเลียบซอยเดิมที่เพิ่งเดินผ่านมามุ่งหน้าไปยังท่าเรือ

ถนนหินสีเขียวหลังฝนตกเปียกลื่นเหมือนผิวกระจก โคมไฟสองข้างทางส่องกระทบพื้นเป็นประกายระยิบระยับเป็นหย่อม ๆ ราวกับมีใครเอาเศษทองคำมาโปรยไว้ตลอดทาง