ตอนที่ 143 ตอนหลับตาลง เธอคิดถึงอะไร?

ตอนที่ 143 ตอนหลับตาลง เธอคิดถึงอะไร?

รถไฟความเร็วสูงค่อยๆ จอดเทียบชานชาลาสถานีรถไฟหนานจิงใต้ ด้านนอกหน้าต่างแสงยามโพล้เพล้เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ ไฟส่องทางบนชานชาลาเปิดสว่างแล้ว

เสิ่นซื่อฉิงบิดขี้เกียจ แล้วถอดเสื้อคลุมตัวบางที่ห่มอยู่ออกส่งคืนให้เหยียนชิว

“ถึงแล้วเหรอ”

เธอกอดเป้ไว้แนบอกพลางลุกขึ้นยืนตามเขา “เร็วขนาดนี้เลย รู้สึกเหมือนเพิ่งนอนไปแป๊บเดียวเอง”

“อืม พ่อฉันบอกว่าจะรอพวกเราอยู่ที่ทางออก พ่อเธอติดงานด่วนมาไม่ได้ แม่เธอเลยทำกับข้าวรออยู่ที่บ้าน” เหยียนชิวรับเสื้อคลุมมาพับเรียบร้อยแล้วยัดใส่กระเป๋าเป้

“ไม่เป็นไรหรอก ปกติพ่อฉันก็ไม่ค่อยอยู่บ้านอยู่แล้ว” เสิ่นซื่อฉิงสะพายเป้ขึ้นหลังแล้วดึงคันชักกระเป๋าเดินทางออกมา “ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน”

ทั้งสองคนลากกระเป๋าเดินทางเดินทะลุทางลอดใต้ดิน มองเห็นแต่ไกลว่าเหยียนสิงโจวยืนอยู่หลังรั้วกั้นตรงทางออก ในมือถือฟังกุญแจรถไว้