ตอนที่ 140 ขอแค่เป็นเธอ ฉันก็ชอบหมด

ตอนที่ 140 ขอแค่เป็นเธอ ฉันก็ชอบหมด

ช่วงเช้า หลังจากเดินออกมาจากศาลบรรพชนตระกูลอวี๋ที่วังโข่ว เสิ่นซื่อฉิงก็ยืนอยู่ริมทางเดินหินตรงทางเข้าหมู่บ้านอยู่นาน ในมือยังถือสมุดวาดรูป เปิดค้างไว้ตรงภาพสเก็ตช์งานไม้แกะสลักที่เพิ่งวาดเสร็จเมื่อกี้

บนคานไม้แกะสลักเป็นส่วนหนึ่งของภาพ “เด็กร้อยคน” มีเด็กห้าคนกำลังล้อมสิงโตหินเล่นซ่อนแอบกันอยู่ ตัวคนมีขนาดแค่นิ้วหัวแม่มือ แต่หน้าตาคิ้วตากลับชัดเจน ลายผ้าก็พริ้วไหวเป็นธรรมชาติ

ตอนที่วาดเธอกลั้นหายใจ ลงมือแต่ละเส้นอย่างแผ่วเบา กลัวว่าจะทำให้เส้นสายที่เรียวบางราวกับเส้นผมพวกนั้นดูแข็งกระด้าง

“ชิวชิว นายว่าตอนที่ช่างไม้แกะสลักเด็กพวกนี้ ในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่เหรอ”

“คงกำลังคิดถึงลูกตัวเองมั้ง งานไม้แกะสลักของสถาปัตยกรรมแบบฮุยโจวส่วนใหญ่ ช่างฝีมือจะสลักเรื่องราวชีวิตของตัวเองลงไปด้วย มันไม่ใช่แค่งานลวดลาย แต่มันคือความคิดถึง”

เหยียนชิวช่วยกดมุมสมุดวาดรูปที่งอขึ้นมาของเธอให้เรียบลง

“อย่างนั้นเหรอ ฟังดูแล้วก็เหมือนกับที่พวกเราวาดรูปเลยเนอะ ล้วนเป็นการบันทึกชีวิตประจำวันเหมือนกัน” เสิ่นซื่อฉิงพยักหน้าพลางครุ่นคิด