ตอนที่ 125 สิ่งสำคัญไม่ใช่วิธีวาด แต่คือคนที่ทำให้อยากวาดรูปต่างหาก

ตอนที่ 125 สิ่งสำคัญไม่ใช่วิธีวาด แต่คือคนที่ทำให้อยากวาดรูปต่างหาก

ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์กลางเดือนมิถุนายน เสิ่นซื่อฉิงหยิบสมุดวาดรูปเล่มเก่าๆ ออกมาเปิดกางเรียงไว้บนโต๊ะน้ำชาทีละเล่ม

สมุดพวกนี้ไม่ได้เปิดดูมานานมากแล้ว หน้าปกสีซีดลงไปบ้าง ขอบมุมเปื่อยจนเป็นขุย แถมด้ายเย็บเล่มก็หลุดลุ่ยไปหลายจุด

เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อรองคลาน บนตักกางสมุดเล่มแรกสุดเอาไว้

มันเป็นเล่มที่วาดไว้ตอนอยู่อนุบาล บนหน้าปกเขียนชื่อ “ซื่อฉิง” ด้วยสีเทียนตัวโย้เย้ โดยเฉพาะตัว “ซื่อ” ที่เขียนไว้ใหญ่เป็นพิเศษ

ฝั่งซ้ายกินพื้นที่ไปเกินครึ่ง ส่วนฝั่งขวาเบียดไปกองอยู่ตรงมุม ดูเหมือนคนตัวเล็กๆ ที่โดนบี้จนแบนแต๊ดแต๋

เธอเปิดหน้าแรกออก แล้วทั้งห้องก็เงียบสงบลงกะทันหัน

ในรูปนั้นมีพระอาทิตย์สีม่วงลอยอยู่มุมขวาบนของกระดาษ แสงแดดกระจายออกมารอบทิศเป็นเส้นๆ สั้นยาวไม่เท่ากัน

ท้องฟ้าเป็นสีชมพู สนามหญ้าเป็นสีฟ้า ตรงกลางรูปมีคนตัวจิ๋วสองคนยืนจับมือกันอยู่

ตัวหนึ่งระบายด้วยสีเทียนสีน้ำเงินเข้ม อีกตัวระบายด้วยสีเทียนสีชมพู