ตอนที่ 64 หิมะตกหนัก

ตอนที่ 64 หิมะตกหนัก

วันแรกของปิดเทอมฤดูหนาว เสิ่นซื่อฉิงตื่นขึ้นมาเพราะแสงสว่างวาบจากนอกหน้าต่างแยงตา

ไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นแสงสะท้อนจากหิมะสีขาวโพลน

แสงขาวนวลตาที่ดูนุ่มละมุนนั้นลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ส่องให้เพดานทั้งห้องสว่างโร่ไปหมด

เธอขยี้ตาพลางมุดตัวออกจากผ้าห่ม พอเท้าเปล่าแตะลงบนพื้นห้องก็สะดุ้งซี้ดด้วยความเย็นเยือก ก่อนจะเขย่งปลายเท้ากระโดดดึ๋งๆ ไปข้างหน้าต่างแล้วกระชากม่านเปิดออก โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลนไปแล้ว

ถนนด้านล่าง จักรยานที่จอดข้างทาง พุ่มต้นตงชิงในแปลงดอกไม้ ไปจนถึงหลังคาป้อมยามหน้าหมู่บ้าน ล้วนถูกหิมะหนาเตอะทับถมปกคลุมจนขาวโพลนไปหมด

หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่เกล็ดหิมะเม็ดเล็กๆ ละเอียดๆ เหมือนคราวก่อน แต่เป็นปุยหิมะแผ่นใหญ่หนาทึบที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่นไม่ขาดสาย

เธอเกาะขอบหน้าต่างมองดูอยู่นานสองนาน จากนั้นก็หันหลังแล้วลากรองเท้าแตะวิ่งไปที่หน้าห้อง 401 ใช้กุญแจไขเปิดประตูห้อง 402 แล้วซอยเท้าถี่ๆ วิ่งตัดห้องนั่งเล่นตรงไปผลักประตูห้องของเหยียนชิวทันที

“ชิวชิว! หิมะตกหนักแล้ว! ปั้นตุ๊กตาหิมะได้แล้วนะ!”

เหยียนชิวกำลังนั่งพิงหัวเตียง ตอนนี้เขายังงัวเงียอยู่หน่อยๆ เลยไม่อยากลุกเท่าไหร่