ตอนที่ 60 ผ้าพันคอไหมพรม

ตอนที่ 60 ผ้าพันคอไหมพรม

เดือนพฤศจิกายนที่หนานจิง บทจะหนาวก็หนาวขึ้นมาทันที

เมื่อวานอุณหภูมิยังวนเวียนอยู่แถวสิบกว่าองศา พอเช้าวันนี้เหยียนชิวผลักหน้าต่างเปิดออก ลมหนาวก็พัดกรูเข้ามา ใบไม้อวบน้ำบนขอบหน้าต่างถึงกับหดเกร็งไปหมด

เทอร์โมมิเตอร์ตรงทางเดินลดฮวบลงเหลือเลขหลักเดียว วันเริ่มต้นฤดูหนาวเพิ่งผ่านไปได้ไม่กี่วัน ใบของต้นอู๋ถงก็ร่วงไปเกินครึ่งในชั่วข้ามคืน กิ่งก้านโกร๋นเกรียนชี้โด่เด่ขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเทาหม่น

ต้าหวงเอาตัวมุดดันผ้าห่มเก่าในบ้านหมาจนเป็นก้อนกลม ม้วนตัวเองอยู่ข้างใน โผล่มาแค่ปลายจมูก แม้กระทั่งข้าวเช้าก็ต้องรอให้สวี่เหวินซานยกไปวางให้ที่ระเบียง มันถึงจะยอมโผล่หัวออกมากินอย่างเสียไม่ได้

เหยียนชิวปิดหน้าต่าง แล้วไปรื้อเสื้อคลุมหนาของปีที่แล้วออกมาจากตู้เสื้อผ้า

แขนเสื้อสั้นเต่อไปหน่อย ปีนี้เขาสูงขึ้นอีกแล้ว

สวี่เหวินซานกำลังทอดไข่อยู่ในครัว พอได้ยินเสียงเขารื้อตู้เสื้อผ้าก็ชะโงกหน้ามาพูดว่า “แขนเสื้อเต่อแล้วมั้ง ได้เวลาซื้อใหม่แล้ว”

เหยียนชิวทาบขนาดดู “ยังใส่ได้อยู่ครับ”

“เต่อก็คือเต่อ เสาร์อาทิตย์นี้ไปซื้อที่ห้างกัน”