ตอนที่ 32 ความเคยชิน

ตอนที่ 32 ความเคยชิน

การมาเคาะประตูตอนเจ็ดโมงเช้าทุกวันกลายเป็นหน้าที่ประจำของเสิ่นซื่อฉิงไปแล้ว

ไม่ใช่หน้าที่หรอก แต่เป็น “สิ่งที่ต้องทำทุกวัน” ที่เธอประกาศเองฝ่ายเดียว เป็นธรรมชาติเหมือนกับการกินข้าวและดื่มน้ำ

หลินเจียเจียบอกว่าตอนนี้เธอตื่นนอนตรงเวลายิ่งกว่านาฬิกาปลุกเสียอีก บางทีนาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง เธอก็ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย ใส่เสื้อผ้านั่งรออยู่ที่ข้างเตียงแล้ว

สองมือกอดกระเป๋านักเรียน ตาจ้องเข็มนาฬิกา พอเข็มวินาทีเพิ่งจะผ่านหกโมงห้าสิบเก้านาที เธอก็จะลุกขึ้นเดินออกไปทันที

“เธอแทบไม่ต้องไปปลุกเลย” หลินเจียเจียบ่นกับสวี่เหวินซานอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “ตรงเวลายิ่งกว่าไก่ขันอีก”

สวี่เหวินซานพูดพลางยิ้มตอบ “แบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ ต่อไปนาฬิกาปลุกบ้านเราคงได้ปลดเกษียณแล้วละสิ”

มีวันอังคารหนึ่งในเดือนตุลาคม ตอนเหยียนชิวเปิดประตู ก็พบว่านอกจากซาลาเปาแล้ว ในมือของเสิ่นซื่อฉิงยังมีของเพิ่มมาอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือกระบองเพชรไม้อวบน้ำหนึ่งกระถาง

ต้นเล็กๆ ปลูกอยู่ในกระถางเซรามิกสีขาว ใบอวบอ้วนกลมป้อม ปลายใบมีสีม่วงอ่อนๆ ติดอยู่หน่อยหนึ่ง

“อันนี้ให้เธอนะ” เธอยัดไม้อวบน้ำใส่มือเขา